انتي حقي سمرائي ٧

تبسمت سمره قائله:أكيد بس مش هو السبب،فى سبب،تانى،مش عارفه لو قولتلك عليه أيه هيكون رد فعلك.

تبسمت ناديه بحنان:،قولى،أيه السبب ده؟

ردت سمره:عارفه،وأنا فى الغيبوبه حسيت بمين؟

ردت ناديه:بمين،أكيد عاصم.

ردت،سمره:لأ مش بعاصم،،،ب مامى
رفعت ناديه وجهها ونظرت لسمره بأستغراب قائله:بمين؟ب سلوى!

ردت سمره:أيوا،أنا حسيت بيها،هى جت لى،وكلمتنى،وكمان مسكت أيدى،بس فى شئ غريب؟

تسألت ناديه قائله: وأيه الغريب بقى؟

ردت سمره:أنا حسيت أن مامى،كانت واقفه قدامى،بس بشكل تانى،مش قادره أفسر ملامحها،بس،كان نفس نبرة صوتها،أنا فاكرها كويس،بس الأغرب بقى،طريقة كلامها معايا،كانت بتتكلم بحنان،عمرى ما شوفته منها،كمان قالتلى،لازم أرجع علشان عاصم،والجنين الى فى بطنى،أنا متأكده لو مامى عايشه،وعرفت أنى حامل فى جنين من عاصم،ممكن كانت تقتلنى،قبل الجنين،ده،أنتى عارفه مامى،كانت بتكره،كل أهل بابا،وبالذات طنط وجيده،وولادها،وبالأخص عاصم،طريقتها معايا كانت،كلها،ود وحنان،ومش بس حسيت بها مره واحده،لأ أكتر من مره،وكل مره كانت بتمسك أيدى،وحسيت بدموعها على أيدى،بس فجأه كانت بتختفى،وبسرعه،وبعدها مبحسش بأى حاجه لحد يوم ما فوقت.

تعجبت ناديه قائله:أكيد دى تهيئوات،من الغيبوبه الى كنتى فيها،مش أكتر،ويمكن عقلك الباطن،فكرها حقيقى،الأموات مبيرجعوش،وأكيد سلوى لو كانت عايشه كانت هتتمنى،لك الصحه،والسعادة هو ده سبب التهيئوات دى.

تنهدت سمره قائله بموافقه:أكيد،دى تهيئوات،لأن مامى،عمر صوتها ما كان بالحنان الى سمعته،وأنا فى الغيبوبه،بس معرفش ليه حسيتها حقيقه،كأنها،واقفه قدامى،بالذات أول مره،أتكلمت فيها،معايا،بعد ما مشيت حسيت أنى ناديت عليها،بس أكيد كل ده تهيئوات،أو تخاريف.

تبسمت ناديه:أكيد،لما بنكون فى محنه،دايماً،ربنا بيبعت لينا أيد تنجدنا،يمكن الأيد دى كانت سلوى،رغم غيابها،بس عقلك وقلبك أشتاقوا لها،أتحكم عقلك الباطن،وخلاكى شوفتيها،بالشكل الى كنت تتمنيه.
كانت ستتحدث سمره،لكن قالت ناديه:
دلوقتي لازم تنامى،وترتاحي ومتفكريش،غير،فى صحتك أنتى والبيبي،زى ما قال الدكتور،والدكتوره،الراحه من كل شئ حتى التفكير،علشان صحة الولد.

قالت سمره بتذمر:لأ بنت،والمره الجايه فى الكشف هتتأكدوا أنها بنت.
تبسمت ناديه،وهى تضم رأس سمره لحضنها بحنان،قائله:تصبحى على جنه.