انتي حقي سمرائي ٦

ردت عقيله:طب ليه سيبتى بيت حمدى وجيتى لهنا،من غير ما حد يعرف؟

ردت سمره: مفيش سبب.

تعجبت عقيله قائله:يعنى ايه مفيش سبب،يمكن السبب معاملة عاصم نفسه ليكى،أنا حذرتك منه،قبل الجواز،كنت بدور على مصلحتك،سمره بلاش تلفى عليا وقولى لى السبب عاصم،أنه شوفته أمبارح فى كتب الكتاب،كان بيتجاهلك وأنتى عنيكى عليه.

ردت سمره بحده: من فضلك يا عمتى الى بينى وبين عاصم يخصنا أحنا الأتنين وبس،وسواء كان بينا خلاف أو لأ مش من حق حد يدخل بينا.

شعرت عقيله بغيظ قائله:أيه الى بينك وبينه يخصكم انتم بس،أنتى غبيه،قولى لى عاصم مضاكى على حاجه من ميراثك؟

أرتبكت سمره قائله:لأ ومعتقدش عاصم يطمع فى ميراثى،وبلاش تفكرى أن عاصم ممكن يكون طمعان فى ميراثى.

ردت عقيله:طب ليه طالما عايشه هنا فى القاهره مش عايشه فى الفيلا معاه،وعايشه فى الفيلا دى،ولا هو بيجى ليكى هنا،لما يجى له شوق ليكى.

شعرت سمره بسخط من سخرية عمتها فقالت:عمتى قولت الى بينى وبين عاصم متدخليش فيه،أحنا قادرين نحل خلافنا.

ردت عقيله:يعنى فى خلاف أهو،طب بتنكرى ليه؟

ردت سمره:أنا مش بنكر أن بينا خلاف،بس احنا مش صغيرين،وهندخل حد بينا.

تضايقت عقيله،من طريقة حديث سمره معها وقالت لها:وأنتى أحوالك أيه،مفيش حاجه جايه فى السكه.

تداعت سمره عدم الفهم قائله:أيه الحاجه الى جايه فى السكه.

زفرت عقيله أنفاسها قائله:يعنى أنتى مش حامل؟

أنكرت سمره قائله:معرفش،معنديش أحساس بحاجه،فاحتمال كبير يكون لأ،وأكيد لو فيه كنت هقولك أول واحده.

شعرت عقيله بفرحه فى قلبها،وكانت ستسأل سمره،لكن رن هاتف سمره
نظرت للشاشه،ثم ل عقيله وقالت دى ماما ناديه عن أذنك أرد عليها.

ردت سمره على ناديه،بتوريه قائله:أنتى عيانه،أزاى طارق مقاليش،لأ هكون عندك بسرعه مش هطمن عليكى لما أشوفك،ساعه وأكون عندك.

أغلقت سمره الهاتف ونظرت ل عقيله قائله:معليشى يا عمتى،بس ماما ناديه تعبانه،ولازم أروح أطمن عليها،البيت بيتك.

أزداد شعور عقيله بالضيق،ونهضت قائله:أكيد عذرك معاكى،وانا كنت هستأذن منك،كويس أتصال ناديه جه فى وقته،أنا خلاص أطمنت عليكى،وكمان عندى سفر،بكره ولازم أستريح شويه،بس بقولهالك لمره تانيه،لو أحتاجتينى هتلاقينى.

تبسمت سمره:أكيد يا عمتى أنا عارفه قد ايه معزتى عندك.

شعرت عقيله بسخرية سمره لكن همست لنفسها: تلك الغبيه،لابد لها من صفعه،حتى تفيق،لكن،يمنعها الخوف من غبائها.