انتي حقي سمرائي ج ٨ والاخير

تحدثت ناديه،بدموع:وليه أختارتى،تبقى ميته،ليه مقولتيش وقتها أنك عايشه على الأقل علشان سمره؟

ردت سلوى:سمره أكتر،واحده كان موتى فى مصلحتها،سمره لو أتربت على أيدى،مكنتش هتشبهنى،سمره أخدت صفات وجينات محمود،الطيبه والسذاجه،كنت هدمرها بغرورى،تفتكرى،لو كنت سلوى القديمه،كنت هسمح أن عاصم،بس يقرب من سمره،مستحيل،تفتكرى لو سلوى القديمه،جت سمره،وقالت لها أنها حامل فى جنين عاصم،زى ما قالتى،كنت هسيبوه يكمل فى بطنها.

تنهدت ناديه قائله:الماضى أنتهى،يا سلوى،وأتنسى،وكلنا مع الوقت قرارتنا بتتغير،وأحنا نفسنا بتتغير،تعرفى،سمره قالتلى،أيه،بعد ما طلعت من المستشفى فى قنا.

رغم الآلم التى تشعر به سلوى لكن قالت بفضول:قالتلك أيه؟

تبسمت ناديه رغم دموعها قائله:قالتلى أنها سمعتك بتكلميها،بمحبه،وألفه،وهمستى لها،أنها تقاوم علشان جنينها،وكمان عاصم،أنا أتأكدت النهارده،أنه مكنش وهم غيبوبه،حست بيه،متأكده أنك،كنت فى المستشفى معاها فعلاً،مجدى حكى ليا،عن العقد اللولو،الى كان السبب فى أنقاذ سمره فى الوقت المناسب،يا عالم لو عاصم أتأخر على سمره،كان زمنها.
صمتت ناديه
وتحدثت سلوى بذهول:سمره،قالتلك أنها سمعتنى،وهى فى الغيبوبه.

تبسمت ناديه:أيوا يا سلوى،أنتى صوتك كان مرافق لها طول الوقت،هى قالتلى كده،وكدبتها،وقولت لها،تخاريف،بس طلعت أنا الى خرفانه.

تبسمت سلوى قائله:سلامتك من الخرف يا ناديه،أنتى فضلك على ولادى،الأتنين،قومتى بدورى،وأنا عايشه،ووأنا ميته،طارق،كان أبنك من البدايه،حتى سمره كمان،أنا حتى مش أم لطارق على ورق،أنتى أمه الحقيقيه،وسمره،بنتك،وبعدها بنت وجيده،وجيده الى كنت برسم لها مقالب،علشان متبقاش أفضل منى،بس هى كمان كملت وخدت سمره فى حضنها،وربتها،وحافظت عليها،كان نفسى أشكرها، أطلب منها تسامحنى،أبقى خليها تسامحنى،يا ناديه

تبسمت ناديه بدموع قائله:شدى حيلك كده،وقاومى،وربنا يشفيكى،وأطلبى منها بنفسك السماح وأشكريها،وكمان علشان تشيلى حفيدك،الأول،أقولك على حاجه تضحكك،سمره الدكتوره فى قنا قالت لها انها حامل فى ولد ومش مقتنعه،وهنا كمان الدكتوره الى كانت متابعه معاها الحمل من الاول،قالت نفس الكلام انها حامل،فى ولد وبرضوا مش مقتنعه،وبتقول هى أحساسها أنها،بنت،وهى عاوزه بنت.

تبسمت سلوى ساخره ،تقول: سمره نفسها فى بنت،وأنا زمان كان نفسى هى تبقى،ولد علشان أقدر أسيطر بيه على محمود،وعلى كل أملاكه، سخرية القدر.