الروايه ج الاخير

و خرج هو و شوقى و لقوا نورا قاعدة فى الصالة ماسكة مجلة بتقرا فيها فزيدان ابتسم لها و قال اتمنى اشوفك بخير يا امورة

نورا بسخرية مش تتمنى الاول انك تشوف اصلا

زيدان فضل يضحك لحد ما مشى هو و شوقى و نورا راحت قفلت الباب وراهم

و اول مانهى عرفت انهم مشيوا جريت على الصالون شالت جهاز التسجيل اللى زرعته بناء على تعليمات امجد و وجيه و مافيش دقيقتين و سمعوا جرس الباب و اول مانهى بصت من العين السحرية فتحت الباب بسرعة و ناولت الجهاز للى كان بيخبط و اللى ماكانس اكتر من معاون المباحث اللى وجيه عرفها عليه و هم فى المستشفى

و اللى عرفت انه مراقب البيت عندهم و انه هيفضل باستمرار قريب منها

نورا كانت راحت ناحية الشباك و طفت النور و فتحت الستارة حتة صغيرة و سافت زيدان و هو نازل مع شوقى و رايحين يركبوا العربية بتاعتهم و فى لحظة زيدان الټفت ناحية بلكونتهم و ابتسم ابتسامة خليط من التهكم و الشړ و بعدين ركبوا و مشيوا

نورا رجعت لعنايات اللى كانت بتحكى لنهى على الحوار اللى حصل ما بينها و بينهم فنورا قالت لها ماخفتيش منهم يا ماما

عنايات بزعل كنت مړعوپة بس كل ما افتكر اللى عملوه فى سالم .. كنت بقوى و بشيل الخۏف من جوايا سالم ماكانش بالنسبة لى جوز بنتى و بس يعلم ربنا معزته فى قلبى كانت ازاى .. كفاية الضحكة اللى ما غابتش عن وش اختك من يوم ما اتجوزوا .. اللهم الا بعد اللى حصل بينه و بين شمس و ماكانش ذنبه و لا بايده

نهى كانت عيونها ابتدوا يدمعوا بحزن و الم فعنايات قالت لها بحزم انا ما بقولش كده عشان تعيطى انا بقول كده عشان تقوى و تصممى على ان حق جوزك ما يضيعش

نهى عمرى ما افرط فى حقه ابدا بس انا خاېفة لا يأذوكى او يأذوا حد مننا

عنايات ان شاء الله ربنا يحفظنا كلنا ماتقلقيش و سيبيها على ربنا

نهى و نعم بالله

تليفون نورا رن و لما ردت لقت المندوب اللى جايب لها الاورد بيقول لها انه قدامه دقايق و يبقى عندها نهى قامت جابت فلوس و استنوه لحد ماجه و حاسبوه و اخدوا منه الاوردر اللى كان عبارة عن ملحفة و نقاب نهى كانت عاوزاهم عشان لما تنزل تروح تشوف سالم الصغير اللى بيراقبوا البيت مايمشوش وراها

عنايات هو انتى هتروحيله امتى

نهى كمان شوية عشان معاد الرضعة بتاعته

عنايات و هتروحى ازاى اوعى تنسى و تروحى تاخدى عربيتك