الروايه ج الاخير

عنايات بحزن قول لها يا ابنى و فهمها مش قابلة مننا اى كلام خالص

نهى بعياط و الله ما قادرة .. حرام عليكم ماتشيلونيش فوق طاقتى

امجد شد كرسى و قعد عليه قدام نهى و قال لها تصدقى ان اول مرة سالم ينخدع فى حد كان فيكى انتى

نهى بصت له پصدمة انت بتقول ايه

امجد بحزم سالم لما كان بيتكلم عنك .. كان دايما يقول انك شعلة الامل و التشاط اللى فى حياته

كان بيقوللى انه لما بيحس ان اليأس قرب منه فى اى عملية كان بيجيلك و يحكيلك و هو متأكد انك هتبدلى حالته دى مية و تمانين درجة

ازاى هو كان شايفك كده و انت مع اول قلم يجيلك تبقى بالشكل ده

نهى بعياط لانه مش قلم دى طلقة رصاص و سكنت جوة قلبى و ماطلعتش و مش هتطلع

سالم كان كل حياتى و فجأة حيانى راحت منى فى لحظة كنت متحملة حاجات كتير اوى عشانه كنت بتحمل بعده عنى و اصبر روحى باللقا اللى بعده لما ابن خالتك كلمه و اتفق معاه انه يسافر له و يشتغل معاه .. كنت حاملة هم سفره و بعده عنى شهرين بحالهم على ما يرتب شغله و بعدين احصله .. ماكنتش اعرف انه هيمشى خالص و يسيبنا كلنا

لو ينفع يرجع تانى هصبر نفسى تانى و تالت مش قادرة على بعده و ماعداش غير يومين بس هعمل ايه فى اللى جاى .. حد يقوللى هعمل ايه من غيره و انا كنت بعتبر الساعتين اللى بقضيهم معاه كل يوم سحور بقوى بيه روحى على ما اشوفه اليوم اللى بعده

و بعدين سابنى فجأة من غير اى انذار ماكنتش مستعدة لسه انى ابعد عنه كنت خاېفة شمس تطلب منه يطلقنى عشان تسامحه كنت خاېفة يبعد عنى عشان يرضيها اهو بعد عنى و عنها و عن الدنيا كلها .. مالحقش يشوف ابنه يا امجد مالحقش ياخده فى حضنه مالحقش يشم ريحته

امجد بحزن و تأثر سالم ماسابكيش لوحدك يا نهى سالم سابك مع ابنه اللى ساب الدنيا و سابه امانة فى رقبتك تقدرى تقوليلى هتاخدى بالك منه و تراعيه ازاى و انتى بالضعف ده

ده انتى حتى لسه ما اخترتيلوش اسم عشان نطلع له شهادة الميلاد بتاعته لازم تفوقى و تجمدى عشان خاطرك و خاطر ابن سالم

نهى بحزن ابن سالم اللى قرر ييجى الدنيا يوم ما ابوه فارقها جالها ضعيف و الله اعلم هيقدر يصمد و يكمل و اللا لا

امجد الدكاترة طمنونى و قالولى انها بتحصل كتير و الولد الحمدلله تطوراته كانت طبيعية جدا خلال اليومين اللى فاتوا و ان شاء الله ربنا هيحميه و هتاخديه فى حضنك بالف سلامة بس لازم لما يخرج من الحضانة تبقى انتى مستعدة لده و قادرة على مراعيته