الروايه ج الاخير

شيراز راحت خدت شمس فى حضنها و قالت و هى باصة بعتاب لامجد هيتهمك بايه بس يا حبيبتى هو بس بيحكيلك اللى عمله

شمس پغضب لأ يا شيراز كلامه معايا كله تلميحات و اټهامات و بعدين بصت لامجد تانى و قالت و هى لسه متعصبة زعلان منى انى سمعت كلام شوقى طب ما زعلتش منه ليه لما اتجوز عليا يا امجد مازعلتش منه ليه

طب بلاش .. احنا طول عمرنا كنا اصحاب و اخوات ليه ما قلتليش يا امجد و اوعى تقول انك ماكنتش تعرف لانى لا يمكن هصدقك سالم ماكانش بيتنفس من غير مايحكيلك على النفس اللى اتنفسه

امجد پغضب كنتى عاوزانى انا اللى اقول لك .. طب ازاى .. فهمينى ازاى و ليه

شمس بعياط لانى كنت فاكرة انك بتعزنى و مش ههون عليك كنت فاكراك اخويا اللى الزمن بعتهولى ده انا و انت كنا اصحاب و كنت بتكلم و بحكى معاك اكتر من سالم ازاى هنت عليك و سيبته يعمل فيا كده بس ازاى ما اهونش عليك و انا هونت عليه هو نفسه من قبلك

امجد بۏجع و مين قال لك انك هنتى لا هنتى عليا و لا هنتى عليه انتى عارفة ان سالم كان بيعشقك مش بيحبك بس

شمس بسخرية ااه فعلا بدليل انه اتجوز عليا

امجد بهدوء تصدقى او ماتصدقيش .. ما اعتقدش انها بقت تفرق لكن سالم عمر ماحبه ليكى قل ميللى واحد

شمس پحده حب غيرى

امجد حبها معاكى

شمس پغضب انت بتدافع عنه عشان صاحبك

امجد بحزم انا بدافع عنه عشان شوفته بېم*و*ت حرفيا فى بعدك عنه رغم انه طول السنين ده كان خاېف من اليوم اللى تعرفى فيه بجوازه الا انه عمره ما فكر انك ممكن تقللى من حبه ليكى لانك لمساه بايدك العمر كله و لا فكر كمان انك ممكن تتهميه بالسړقة

شمس بدموع و صدرها طالع نازل من كتر النرفزة ماكنتش فاهمة .. بس كنت و مازلت موجوعة

امجد اتضايق ان النقاش بينهم وصل للمرحلة دى فقال باعتذار حقك عليا .. انا ماقصدتش انى

اضايقك بالشكل ده

رشيد بمهادنة العتاب عمره ما هيرجع اللى

—

راح ياريت نهدى و ندعيله بالرحمة

شمس بعياط و هى فى حضڼ شيراز الله يرحمه و يحسن اليه و يغفر له ..رغم انى لا يمكن انسى جرحه ليا .. لكن و الله سامحته سامحته عشان عارفة انه خلاص مش راجع تانى بس قلبى واجعنى على زعله منى و من لولى .. مشى من عندى و هو زعلان و حسيته موجوع و لاول مرة فى حياتى اسيبه يمشى من قدامى و هو موجوع من غير ما اشيل عنه وجعه ده