رحيل 2
رحيل 2
رحيل :وبعدين ايه ؟
جاد : فى تعبك ده يعنى ؟
رحيل : حط ايدك بس وانا هبقى كويسة
جاد :وده علاج يعنى ؟
رحيل وهى تضع يدها فوق يده :اه عشان ايدك دافية وانا بردانة .شكلى اخدت برد جامد ..ممكن اقرب منك لو سمحت عشان اتدفى
اجابها بمكر :طب مااقوم اجيب لك بطانية ولا حاجة تقيله تلبسيها بدل اللى انتى لابساه ده
اجابته بدلال :ليه هو مش عاجبك ؟يعنى وحش عليا ؟
تأملها بشغف وعيناه تزوغان على جسدها الظاهر من القميص قائلا بتأثر : لاء كويس بس انتى بتقولى بردانة
اقتربت منه اكثر وهى تلف ذراعها حوله قائله :لا لا انا هتدفى كده .بدل مااتغطى وازهق بعد كده من الحر
استسلم لاحتضانها له .اغمض عيناه محاولا النوم الا انه لم يستطع .ظنته نائما فحضنته اكثر وهى تجذب ذراعه تحت راسها .ويدها الاخرى تتحسس صدره من فوق التيشرت
باغتها قائلا بجدية :
جاد :انتى متأكده انك فعلا تعبانة ؟
فزعت من كونه مستيقظا فنهضت فوقه قائله :تحب احلف لك ؟
حاول ان يسيطر على اعصابه من هيئتها وهى تستند فوقه قائلا بجدية
جاد : وبعدين معاكى
اجابته بدلال وهى تقرب وجهها اليه اكثر كى تقبله :هو انا عملت لك حاجة ؟
تنفس بصوت عالى من الاثارة قائلا وهو يبتعد : طب نامى يارحيل
نفخت فى عصبية وهى تجلس قائله له
رحيل : فى ايه ياجاد ؟ بتعاملنى كده ليه ؟ انا عملت لك ايه ؟ مالك متغير معايا ليه
اجابها مقتضبا : بلاش العتاب احسن يارحيل .مش هيفيدك ولا هيفيدنى غير انه هيوسع المسافات اللى بينا
رحيل بإهتمام : ليه فهمنى ؟ من حقى افهم فى ايه ؟
نهص قبالتها قائلا بغضب : اليوم اللى الرصاص اتض*رب عليا فيه وانا فى طريقى ليكى عند جدك فاكراه ؟
اجابته وهى تتذكر : اه طبعا فاكراه .بس انت على ما افتكر كنت رايح البلد مش جاى لى عند جدى
جاد بضيق : كنت جاى اخدك من المستشفى زى ما سيدة ماقالتى يوم ماجيت اخدك من عندهم بعد ماانتى بعتيها ليا تبلغنى بده
رحيل بعدم فهم : مش فاهمة ؟ مستشفى ايه ؟ جدى مراحش مستشفى ولا انا بعت لك دادة سيدة تقولك اى حاجة .انا حتى نزلت وسألت عليك و…….
بدأت تستوعب مغزى كلامه فسألته بضيق :
رحيل : انت عاوز تقول ايه بالضبط
لم يجبها فاستطردت قائله : انت شاكك ان ليا علاقه بإللى حصل لك اليوم ده ؟
اجابها : طب تفسري بإيه ان شغالة جدك تقولى اجى لك اليوم ده فى الوقت ده ويطلع عليا رجاله يحاولوا يخلصوا منى ؟
