رنيم وخالد بقلم إيه عبد السلام

محمد : يا نهار اسود

رنيم بضحك : ساعتها ابو البنت لما شافنى قالى ماعنتيش تيجى هنا

محمد بضحك : حقه

رنيم بتخيل : دا الحمد لله ان هما مراحوش على طول للعيلة اللى انا قولت انى منهم .. يخرابى دى كانت هتبقى مجز*رة

لأ و المصيبة لو عرفونى يختاى كنت هتجاب من قفايا و كانوا ممكن يعملوا فى بابا حاجة

الحمد لله ان ربنا ستر

محمد بصدمة : يخربيتك كنتى هاتخلى الناس تولع فى بعض

و كمل بضحك : دا اذا كان اخت صاحبتك متكلمتش حبكت يعنى تتسحبى من لسانك

رنيم بضحك : مش عارفة اهو اللى حصل بقى .. بس انا كانت نيتى خير والله

محمد : دا انتى طلعتى مصيبة

• تانى يوم فى الشركة

خالد دخل مكتبه و كان مصدع جدا و باين عليه انه تعبان

حط ايده على راسه بخمول و طلب قهوة من منى علشان يفوق شوية

شرب القهوة و حس بعدها انه بقى احسن و فضل يشتغل بتركيز

بعد شوية دخل عليه محمود صاحبه و لاحظ انه تعبان شوية

محمود بقلق : خالد انت كويس

خالد بتعب : مش عارف من امبـ.ـارح كدا و انا ملاحظ انى تعبان شوية

محمود : من إيه….؟!

خالد بعدم اهتمام : تلاقيه شوية برد و هايروح لحاله .. المهم رضوان بيه هيقابلنا امتى

محمود بتذكر : اه صح ما انا كنت جايلك علشان كدا .. رضوان بيه هايجى انهاردة بليل علشان نتفق على كل حاجة و لو اتفقنا كلنا و حصل نصيب هايجى فى يوم تانى ان شاء الله علشان نمضى العقود

خالد بتنهيدة : هنتفق ان شاء الله

محمود : لأ انت شكلك تعبان اوى انت لازم تروح ترتاح شوية و بعدين تيجى على الميعاد

خالد برفض : لا لا انا كويس

محمود بإصرار : خالد انت مش هتخسر حاجة لو سمعت كلامى بالعكس دا لمصلحتك

خالد بتنهيدة : حاضر

و قام علشان يروح

• عند رنيم

صحت من النوم و افتكرت احداث امبـ.ـارح و هما بيلعبوا لحد ما تعبوا و كل واحد راح لمكانه و نام

رنيم بضحك : يخربيت عقلك دا انت طلعت مسخرة و انا مش عارفة

انا مش عارفة بجد ازاى الحر*باية ميرنا جالها قلب تسيبه دا واد سُكرة .. كل دا علشان الفلوس

افتكرت حاجة و بكل غضبها و كرهها لخالد مسكت موبايلها و فضلت تمسح فى صوره اللى كانت على الموبايل

رنيم بكره : انا مش عارفة اصلا ازاى لحد دلوقتى مأخدتش القرار دا

صدقنى بكره هتبكى بدل الدمـ.ـو.ع د*م لما تعرف انك رميت بنت الاصول علشان واحدة رخي*صة مستعدة تعمل اى حاجة علشان الفلوس حتى لو هتبيع شرفها