جميعه مرات ابني

بنتى غضبانه عندى عشان جوزها رفض يجيبلهم اللبس الشتوى والخريفى وقالها استنى لما ابقى اقبض الجمعيه كنت ببصلها وهى قاعده ومش عارفه اعملها ايه وجت فى دماغى فكرة مرات ابنى المفروض هتقبض الشهر ده جمعيه عشان تجيب ليها ولعيالها لبس شتوى والست بتاعت الجمعيه معانا فى نفس العماره وفاضل ٥ ايام على القبض

طلعت لجارتى وقولتلها إن مرات ابنى بعتانى ليها عشان اقبضلها الجمعيه وقولتلها هى كلمتك وانتى اكدتى عليها انك هتقبضيهالها كمان ٥ ايام
قالتلى فعلاً حصل
قولتلها شوفى لميتى كام منها والباقى اخده منك كمان خمس ايام وقتها فتحت الدولاب وطلعت ٧٠٠٠ جنيه وقالتلى
ـ دول اللى لمتهم وفاضل ٧ زيهم مستنيه الناس تقبض واديهالها على بعض
ـ قولتلها لا هى امها تعبت ومحتجاهم دلوقتي
واخدت منها الفلوس ونزلت ادتها لبنتى وقولتها
ـ خدى الفلوس دى هاتى اللى انتى عايزاه بيها لحد ما جوزك يقبض الجمعيه وكملى وهاتى اللى نفسك فيه كله
بنتى فرحت واخدت بعضها ونزلت اشترتلها جاكت حلو وبنطلونين وبلوفرين وكام دفايه ليها وقالتلى لما جوزىى يقبض الجمعيه ينزل هو يشترى الباقى ويجيب لولاده
اخدت بعضها ومشيت وراحت بيتها وهى فرحانه وانا كمان فرحت لفرحها
مر خمس ايام ولقيت مرات ابنى نازله بتسالنى عن الجمعيه قولتلها
ـ جمعيه ايه
ـ اللى كانت مع ام سعاد هى قالتلى انك طلعتى من كام يوم اخدتى منها ٧٠٠٠ جنيه واتبقى معاها ٧ وانا محتاجه الفلوس دى عشان هندفع مصاريف المدرسه والباقى هكمل عليه واجيب للعيال لبس شتوي
ردت عليا:
ـ هو انتى كل سنه لازم تجيبى ليكى ولعيالك الشتا قصير وانتى مالحقتيش لانتى ولا عيالك تلبسوا لبس السنه اللى فاتت اللى صغر اخوه الصغير يلبسه وهاتى للكبير بدالها وانتى قضيها بلبس الشتا اللى فات انتى لسه محسسانى انك ماعندكيش لبس
بصتلى مرات ابنى بصدمة، وكأنها مش مصدقة إنى بقولها الكلام ده، وقالتلى:
ـ يعنى إيه يا حماتى؟ أنا كنت حاسبة الجمعية دى عشان مصاريف المدرسة والشتا، وانتى عارفة إن العيال كبروا ولبس السنة اللي فاتت مبقاش ينفعهم.
دول ولدين وبيهلكوا اللبس انا يادوب اللبس بيكفى لآخر الشتا بالعافيه
ضحكت وقلتلها:
ـ وأنا مالى؟ ما كل الناس عيالها بتكبر وبتتصرف،
ـ منا عشان كده اتصرفت وعملت الجمعيه عشان محرمهمش من حاجه
ردت عليها:
ـ طيب منا سيبالك ٧٠٠٠ جنيه مشى نفسك بيهم
ـ طيب وباقى الفلوس راحت فين
ـ ادتهتا لبنتى جوزها عنده ظروف وعشان كده انا اتصرفت بعدل اخدت ٧ ليها وسبتلك ٧ اتصرفى بيهم زى ماهى هتعمل ما انتى كده كده هتقبضيها، وبعدين بنتى كانت محتاجة أكتر منك.
اتغير وشها وقالتلى:
ـ محتاجة أكتر مني؟! أنا عندى تلات عيال، وعندى مصاريف مدرسة، ولسه داخلين على شتا، وانتى شايفة إن بنتك أولى بفلوسي؟
رديت عليها:
ـ بنتى بنتى، وأنا حرة فيها. وبعدين انتى عندك حل بسيط، لبسيهم من لبس السنة اللي فاتت لحد ما تفرج.
قالتلى بصوت مخنوق:
ـ طب والفلوس اللي أخدتيها هترجعيها إمتى؟
بصتلها، وربعت إيدي وقعدت على الكرسي وأنا بقولها:
ـ فلوس إيه اللى ترجع يا حبيبتي؟ دى فلوس جمعيتك اللى كده كده هتدخليها فى جيبك لما تقبضى الباقي، وبعدين بنتي ظروفها أصعب مننا كلنا، وجوزها على قد حاله وماقدرش يجيب لها اللى نفسها فيه، وأنا أم ولما أشوف بنتى مقهورة هعمل إيه يعني؟ أتفرج عليها! البت غضبانة وعايزة تطلق وأنا اللى لميت الشمل، يبقي أنا كده عملت الصح واللى يريح ضميري.
بصتلى مرات ابني وعنيها لمعت بدموع، بس نزلتها بسرعة وقالت بصوت متهدج بس فيه حدة:
ـ تمام.. تمام يا ماما، انتي شايفة كده؟ براحتك خالص، بس أحب أقولك إن كلامى معاكي خلص، والكلمة اللى هتقولها النهاردة هتكون مع ابنك.. هو اللى هيحلها بقى ويجيب لي حقي ويعرف أمه عملت إيه فى فلوس عياله!
سابتني ووقفت مكانها، وشها محتقن من الغضب، وراحت نازلة وسابت الباب مردود وراها بصوت خبطة ناشفة هزت الشقة.
قعدت فى مكاني وقلبى دق دقة خفيفة من سيرة ابنى، وقلت فى نفسي: “ما هو جوزها وهو اللى يعوضها، ولازم يعرف إن أختها فى ضهرها وأمها مش هتسيبها، وبكرة يهدى ويعرف إني عملت الصح عشان أستر بيت بنتي!”
وأنا قاعدة فى الصالة بشرب كوباية القهوة ومركّزة فى الباب، عارفة إن ابني راجع من الشغل مراته زمنها ملامة ودانه وعاملة حكاية، بس كنت حاطة رجل على رجل ومستنية، ما أنا عارفة ابني كويس، فى الآخر هيرسى على إيه؟ أمه ومش هيقدر يعلي صوته عليها!
ما هي إلا دقايق ولقيت باب الشقة اتفتح بعنف، ودخل ابني ووشه مقلوب، عيونه شرارة وجايب آخره، قفل الباب وراه بغضب ووقف قدامي وهو بياخد نفسه بصوت عالي وبنبرة كلها عتاب ولوم:
ـ إيه اللى حصل دا يا أمي؟ مراتي بتقول إنك خدتي نص جمعيتها اللى دافعة فيها فلوسها عشان مصاريف العيال واللبس، وادتيها لأختي؟! للدرجادي وصل بيكي الحال تاخدي فلوس ست غلبانة وتديها لغيرها من غير ما حتي تاخدى رأيي ولا تحسبيها؟!