خالد ٢

رأت فرح الرغبه فى أعين خالد اليها هل يمكن ان ينظر اليها انها امراه مطلقه ويطمع بها الة تلك النقطه تراجعت للخلف قائله:

-فرح:خالد لو سمحت كفايه لحد كده انت مش طبيعى صح عاوز تفهمنى انك جاى بعد كل السنين دى وتقولى تعالى ننسى الماضى ونتعرف من تانى

خالد:وليه لاء

فرح:وليه اه

خالد وهو يقترب منها الى اقرب مكان:عشان لسه بحبك

الفصل الثانى والثالث عشر

انهى خالد لحظته المشتاقه بتلك الجمله ونظر لفرح فى عينيها ليرى رد فعلها وجدها تنظر اليه بأعين متسعه ووجه أحمر قانى فسر هو ذلك انها راضيه لذا بادر بالاقتراب منها مرة اخرى ولكنها قامت بابعاده عنها قائله بصوت مرتفع:

-هو ده اللى انت عاوز توصله ايه ياخالد مفكرنى ايه قلت اتطلقت لما اتسلى بيها شويه فوق ياخالد انا فرح انا فرح اعمل حسابك ان ده اخر يوم ليا هنا ماعدتش عاوزه اشوفك فاهم يا خسارة يا الف خساره

هنا لم تتمالك فرح نفسها وخانتها دموعها ركضت من امامه مسرعه والا ستنهار اكثر من ذلك امامه كانت تجرى فى ممرات الشركه دون ان تنظر الى احد حتى محمود قابلها ولم تنظر اليه

جلس خالد على مكتبه واضعا رأسه بين يديه يتنهد بقوه الى ان جاء محمود متعجبا من حالة هؤلاء

محمود مستفهما:فيه ايه يابنى مالك شكلك مقلوب ليه وفرح مقابلنى بتجرى وبتعيط

خالد بغضب:ماحصلش حاجه حل عنى

محمود:فيه ايه ياصاحبى عرفنى

قص خالد لمحمود ماحدث بينهم منذ قليل

محمود:يعنى ايه هاتمشى بجد بس انت ناوى اننا واخدين عليها شرط جزائى

خالد نافيا:لا الشرط الجزائى ده خليه اخر حاجه لو ماجتش بالحسنى بس انا عارف انه هاتلين

محمود:وايه اللى وصلك الاحساس ده

خالد بابتسامه متذكرا لحظة قربه منها وسكونها بين يديه دون اعتراض:ماتشغلش بالك انت ياصاحبى عاوز عنوان الشقه اللى هى قاعده فيها خلى حد يجبلى السى فى بتاعها

محمود:ناوى على ايه بس

خالد:هاتعرف بس اصبر

فى شقة فرح

كانت فرح تتحدث هاتفيا مع والدتها

فرح:ماما انتى واحشانى اوى عاوزه اشوفك

ميرفت:انا قلت لعمك حسين وهو هاينزلنى عشان اشوفك وهاقعد معاكى كمان فتره ياروح ماما

فرح:هاتيجى امته

ميرفت :هاظبط الدنيا وهاعرفك

هنا دق جرس الباب

ميرفت:انتى مستنيه حد يافرح

فرح:اه فريده قالت هاتعدى عليا بعد ماتجيب ولادها من النادى هاقوم انا افتح لها

اغلقت فرح الهاتف مع والدتها ونهضت كى تفتح لفريده كما ظنت بملابس البيت العاديه منامه قطنيه وشعرها منسدل على ظهرها