انا وصديقتي والهوي

هند:انا مزعلتش يا ادم صدقنى عادى وان شاء الله الفرح يتعمل فى ميعاده وتفرحه

ادم:لا يا هند مش هعمل فرح

هند:عشان خاطرى يا ادم ارجوك لزما يتعمل فرح وانا هاجى الفرح يعنى مفيش داعى لل انت بتقوله ده

ادم:بس مينفعش

هند:لا ينفع ماما الله يرحمها كانت ديما تدعلكم بالسعادة وكانت نفسها تشوف اليوم ده رنا زى اختى وماما كانت بتعتبرها زيى بظبط فأرجوك يا ادم ارجوك متنشفش دماغك واعمل الفرح ومبروك

ادم:انا مش عارف اقولك ايه ؟هند انا

هند:مبروك يا ادم مبروك معلش انا هقفل عشان اكمل نومى تصبح على خير

ادم*بحزن*:وانتى من اهله

*وتقفل هند مع ادم وتبتسم عشان يطلع انها كانت بتحلم ان ادم جالها و كل الحصل ده مجرد حلم ,على قد ما كانت نفسها يبقى حقيقة على قد انها فرحت انه حلم خصوصا ان مش هيحصل خلافات مع صاحبتها وعدت الايام وجه يوم الفرح وراحت هند وبركتلهم واتمنتلهم السعادة بس ادم كان حزين اوى خصوصا وهو بيكتب كتب الكتاب وقبل ما يمضى على القسيمة الجواز بص ل هند وهند بصتله وابتسمت ومضى وبعد الفرح سافره بس كان ادم كل يوم يتصل بيها وكل ساعة تقريبا وفى يوم وهند قاعدة بتفرج على التى فى تسمع صوت الجرس وتقوم تفتح وتلاقى ادم ورنا*

ادم:تاتاتاتا مفجأه ,ازيك يا هنود

رنا:حاسب كدا ازيك يا دودو عاملة ايه وحشانى

هند:ايه ده انتوا ايه الجابكم ده لسه شهر العسل مخلصش

رنا:شهر العسل قال شهر العسل قال ,كمان ادم اصر اننا نرجع واول حد نروحله انتى حتى قبل ما نروح شقتنا وجنالك جرى

هند:ايه اتخنقتوه تانى صح

رنا:متقلبيش عليا المواجع

ادم:ده انتى برده ,المهم سيبك من البت دى يا هند انتى عاملة ايه

هند:كويسة الحمد لله ,بس برده عايزة اعرف ايه ال رجعكوا

رنا:الاستاذ على طول قاعد فى السويت ولا عايز ينزل ولا يطلع وانا اتخنقت عشان كدا قولتوه نروح احسن وكمان انا هنزل الشغل الاسبوع ال جى

ادم*لنفسه*والله انا ال تخنقت منك كتك الارف:وانا كمان عندى شغل خلاص انا بقيت صاحب شركة عشان كدا لزما اجى وارتب نفسى قبل الشغل

هند:جيتوا من شهر العسل عشان شغلكم يا فرحتى بيكم بجد يا فرحتى بيكم

ادم:سيبك سيبك المهم انتى لزما تيجى تعيشى معانا

هند:تانى يا ادم تانى

ادم:تانى وتالت ورابع

رنا:صح ونبى يا دودو وحياتى عندك تعالى عيشى معانا وكمان بدل ما انتى عايشة لو حدك هنا