حماتي ج الاخير

حسام :انى هبقى مطمن عليكى اكتر وانتى مع ماما … متعرفيش انا كنت ببقى قلقان عليكى قد ايه وانتى لوحدك هنا … بخاف تتعبى ولا حاجه ومحدش يكون معاكى … كده هبقى مرتاح اكتر

انا بحب : وانا ميهمنيش غير رحتك يا حبيبى بجد …. ربنا يخليك ليا

بجد كانت اقل كلمه منه واقل لمسه كنت برتاح وبنسى اى حزن وهم جوايا وكل حاجه تهون عشان خاطره وعشان خاطر حنيته دى

هو برده معزور وبجد كان بيصعب عليه اوى وهو بيحاول يرضينا على قد ميقدر حتى لو هيجى على نفسه المهم يريحنا وخلاص … وانا كمان هاجى على نفسى عشان هو يرتاح

بصتله بابتسامه : ها بقى هتسافر دلوقتى برده ولا هتستنى معايا شويه

حسام : لا مش هسافر انهارده اصلا

انا باستغراب : ازاى

حسام باتسامه : هتعرفى دلوقتى

وطلع تليفونه

حسام : الو … ايوه يا بشمهندس … لا مش هقدر اجى انهارده … لا خدلى اجازه يومين كمان … مش عارف اتصرف انا مش هاجى انهارده … ياسيدى مش مشكله خدهملى اجازه بدون مرتب … ماشى تمام …. هاجى بعد بكره ان شاء الله

انا بابتسامه : والله انت مجنون

حسام : انتى لسه شوفتى حاجه … قومى بقى جهزى شنطتك

انا بتبرقه : شنطة ايه ؟؟

حسام وهو بيشدنى : قومى ياله مفيش وقت هنسافر اليومين دول اسكندريه … ياله بقى مضيعيش وقت

انا : ههههههه والله مجنون … يا مجنون

وقضيت معاه احلى يومين فى حياتى بجد ربنا يخليه ليه يارب

بعد كده رجعنا هو سافر شغله وانا قفلت الشقه واخدت هدوم ليه ونزلت عشت معاها تحت

وفات حوالى شهرين والامن مستاتب انا كنت بحاول الخناق معاها والايام بتاع بابا كنت بروح عادى وهى مكنتشى بتتكلم معايا وقبل ما حسام كان بيجى كنت بروق شقتى وبنقعدفيها لحد ميسافر وارجع انزل تحت تانى وهكذا … والايام بتعدى ومفيش جديد

لحد ما فيوم كنت تعبانه جدا مصدعه ودايخه ومش قدره اكل اى حاجه

سهير بقلق وهى جيبالى الاكل : نهى قومى كلى حاجه مينفعشى كده

انا بتعب : مش قدره ياطنط … سبينى بس انام شويه

سهير بحنيه : انتى نايمه بقالك كتير … طب قومى حتى اوديكى للدكتور

انا بقوم بتعب مقدرتش اقوم من مكانى ودوخت : مش قادره ياطنط

سهير : الكلام ده مينفعشى انا هكلم ايمان تجيب دكتور وتيجى

وفعلا بعد حوالى ساعه كانت خالتو عندنا ومعاها الدكتور

سهير : خير يا دكتور مالها

الدكتور : مبروك المدام حامل